Categorie: Overheid

‘Pizzazzs’ of duurzaamheid

1 reactie
beleidbesturenImplementatielerarenLerenonderzoekOverheidProfessionaliseringtoetsen

Levin

Duurzaam verbeteren.
Belangrijke lessen uit Ontario

We kennen in het Nederlandse onderwijs allerlei competities met predicaten als top, excellent,  inspiratie, leraar van het jaar, de nieuwste school enzovoort. Daar is niks mis mee zolang maar niet de illusie bestaat dat ons onderwijs daar in de breedte veel mee opschiet.  Er moet meer gebeuren. We willen geen tweedeling tussen enkele hippe, moderne scholen (pizzazzs in onderwijsland) en de meerderheid die achteraan hobbelt.  De kernvraag is hoe bereik je brede duurzame verbetering bij de scholen?

In zijn boek How to Change 5000 schools. A practical and Positive Approach for Leading Change at Every Level. gaat auteur Ben Levin daar gedetailleerd op in. Levin is nuchter. Verandering kost tijd en het hele onderwijssysteem kan voor succes niet leunen op bijzondere mensen met goeie ideeën zoals Evers en Kneyber, waaraan we per definitie altijd een tekort hebben.  De opvallende, prachtige, nieuwe ideeën, (‘the pizzazz’s onthoud dat woord) zijn leuk maar de echte inspanning is het te laten werken. Ik werd op het boek attent gemaakt door een tweet van Pedro de Bruyckere. How to Change is een belangwekkend boek voor iedereen die zich bezighoudt met de verbetering van het (Nederlandse) onderwijs. Levin heeft zich als topambtenaar samen met Michael Fullan gedurende lange tijd ingezet voor de succesvolle verbetering van het onderwijs in Canadese staat Ontario. Ontario, met als hoofdstad Toronto, is interessant omdat het in omvang en onderwijssysteem (enigszins) vergelijkbaar is met Nederland (het telt13 miljoen inwoners met 5000 scholen maar is ruim 20x zo groot als Nederland). Het is ook sterk geürbaniseerd. Ontario kent het beroemde Ontario Institute for Studie in Education (OISE) waaraan ook Fullan was verbonden en dat ik enkele jaren geleden zelf bezocht.

 

Duurzaam verbeteren

Onder duurzame verbetering verstaat Levin een brede,  verbetering van de studieresultaten van leerlingen die standhoudt. Dan gaat niet alleen om rekenen/wiskunde en taal en de resultaten gemeten door tests. Het gaat er ook om de kloof in leerresultaten tussen de verschillen bevolkingsgroepen te verkleinen. Dat is voor ons zeer relevant. Kijk bij ons naar wie er op vmbo-scholen en havo-vwo scholen zitten.  (zie bijv. de factsheet Dienst Onderwijs en Onderzoek gemeente Amsterdam http://www.ois.amsterdam.nl/pdf/2010_factsheets_4.pdf .

Maar het gaat om meer.  Volgens Levin verander je alleen iets wanneer je dat doet op een zodanig wijze dat je docenten/onderwijsleiders, studenten en ouders moreel ondersteunt.  Het betekent dat je niet nog eens onevenredige extra inspanningen aan hen vraagt maar de kracht van de school en het systeem  versterkt en het vertrouwen van het publiek versterkt.
Sleutelwoorden bij dit alles zijn professionalisering (en mede daardoor capacity building), vertrouwen en ruimte scheppen voor de leerkracht. Het betekent niet dat alle testen verdwijnen, maar wel dat er anders mee wordt omgegaan. (meer…)

WHY SCRATCH IS BECOMING A SUCCES

Reageer »
~Maker movementbeleidbesturenblended learningcodingDidactiekfilosofiegeschiedenis Ict en onderwijsICTImplementatieInformaticaInnovatieOverheidroboticaStimulering STEM

scratchtekening
Lessons from Logo
There is much to be said for the Scratch programming language or one of the dialects such as Scatchjr, Sniff or Snaas becoming the standard coding language for education. What makes a language suitable for education? The simplest answer is: simplicity of use. But that is not enough. You should be able to see results quickly, sound and image (video or graphics) can be added, but there is more. During the opening night of the successful Scratch2015 conference in August 2015 in Amsterdam (nearly 300 participants from over 25 countries), there was a very interesting lecture by the guest of honour Cynthia Solomon on the prehistory of Logo.
Why now focus on Logo? If you want to know something of the Scratch backgrounds you arrive at Logo. The principles (‘philosophy’) and the objectives of Scratch are essentially those of Logo. When I was in 1986 in Cambridge (Mass.) visiting Logo developer Seymour Papert in the new MIT Medialab, I had mistakenly thought that they were still in the pioneering stage. The opposite is true. Cynthia Solomon was with Seymour Papert since the late 60s and 70s trying to develop on the basis of developing psychological principles of Piaget education using ICT for children. For the interview (in Dutch) with Papert see. https://www.learningfocus.nl/2014/02/25/1986-interview-met-seymour-papert-mindstorms/.
Solomon wrote together with Papert in 1971 a still interesting article titled Twenty Things To Do With A Computer. It was then when they introduced the first version of Logo. Compared with Scratch Logo it was not such a simple language.
Solomon discussed the concepts of constructivism vs. constructionism and took a moment out to the maker movement:
1. constructionism is makings things to make sense
2. constructivism is making sense without doing things
3. maker movement is making things without attention to making sense
Cynthia went a little too simplistic and that was not appreciated by the people from the maker movement who were in the audience. But there was some truth in. In maker education workshops it is not always sufficiently clear what the learning objectives are or what the link is with curriculum.
Solomon had wit her beautiful photos and video footage. We saw a young hippie-like figure with long hair and beard who gave explanations of demonstrations. That hippie was Seymour Papert years before he wrote his famous Mindstorms, Children, Computers and Powerful Ideas (1980).
The core of Papert’s ideas is that not the computer should be ‘in command’ but the students and therefor he developed his famous ‘turtle’ language Logo, using a ‘virtual’ and later  a ‘physical’ (toy) turtle that you  could program. How powerful Papert’s ideas are still is proven by the rise of Scratch.
The technological possibilities were 30 years ago compared to now very limited. Schools in USA used Atari’s and the first Apple computers. A graphical interface did not exist. Because of the addition of audio and video and many other features Scratch now becomes a beautiful example of the idea that it is not about learning to code but coding to learn (to use the words of keynote speaker Mitchel Resnick).
Mitch Resnick, which I met him in 1986 when he was still a MIT PhD. , agrees that the basic principles have not changed. He told me, laughing at Scratch2015 that people sometimes say, “Hey man what you claim said Seymour Papert already in the 80s.” Mitch agrees and finds that just great, it proves the power of the Logo / Scratch approach.
The Netherlands also experienced in the 80s and 90s, a small but lively Logo community. We had the LOGO Center in Nijmegen, the Netherlands. And yet LOGO never spread really wide. In the project Informatics of the SLO (National Institute for Curriculum Development), where I was part of the development group, there were two colleagues who were LOGO enthusiasts: Paul Jansen and Ries Kock.
But the government opted for fairly generic computer science goals and SLO-developed learning materials. They also chose the MS-DOS standard. Thereby Learning’s focus shifted from Learning to Use Using to Learn.
Why Logo was not broadly implemented
I do not intend to describe the history of Logo, how interesting it is, but try briefly to explain why Logo never really caught on in the (Dutch) education and why I think this will be different with Scratch. But first, why not then?
1. In the 80s the emphasis was on learning to use. There were only command-driven operating systems. The more DOS commands you knew by heart the better. Later in 1984 the Apple Macintosh was introduced.

2. Learning to use applications such as word processing, databases, spread sheets, and possibly programming in Basic predominated. The necessary hardware knowledge was part of the new Information Science curriculum.
3. Training of teachers in the secondary education (elementary was later join) was time consuming and only for three teachers per school accessible, content was difficult. The idea was that they would share there knowledge with colleagues but that didn’t happen often and moreover many teachers changed job and went to industry.

4. There was no World Wide Web to share material. Schools were only in the late ‘90s for the first time connected. Internet is now available in every school.
5. Each PC or laptop or tablet has now a multimedia Internet connection
6. The teaching was highly focused instruction
7. There was hardly a relation with the existing curriculum
8. There was no community

9. Computing science was not a mandatory subject.
Why is this the moment for Coding?
In the 80s and 90s, the focus was on working with computerized databases (databases) and application software. A major goal was the development of knowledge on automation of data and processes.
With the rise of internet early 90s and especially the World Wide Web with hyperlinks (1994), information retrieval became increasingly important.
– Our present time is characterized by its attention to the development of creative applications. Facebook, LinkedIn, Twitter etc. are all creative and highly successful examples of creative ideas who combine coding and internet. All kind of (educational) smartphones apps are developed. We have now days tools that lets kids create their own apps. To summarise we see that coding is becoming less something for nerds/ Learning to code is coding to create. It is cool.
– The role of the traditional linear curriculum is reduced. If we now look at Scratch, we see alongside the similarities in educational psychology and educational vision but there are also some clear differences with Logo. Scratch has an active community that shares material, scenarios, and ideas, etc. That was the case not in the Logo-years. Internet and social media enable this. The Logo adepts were often united in little esoteric groups and they sometimes behaved like members of a cult. Scratch users are now days much more pragmatic and say a bit of instruction is OK.
– We now see active forums where questions can be posted and one get almost instant answers. Developments in Dutch primary school and the new curriculum proposals for computer science in secondary education there is more  room for coding and Scratch in the curriculum. The present education secretary Sander Dekker (40 years) seems to have an open toward ICT and innovation.
– Scratch (unlike Logo) is free. It is easy to access and runs on many platforms. In particular, the community building makes Scratch increasingly helps to Scratch to become a de facto standard. It was developed by a prestigious institute (MIT Media Lab). It is also well maintained and it is open source. Scratch2015 organizer Joek Montfort can be satisfied. I think Scratch going to make it.

 

Truijens vs de Vijlder

Reageer »
beleidbesturencodingDidactiekInformaticaLeerplanontwikkelingOverheid

 

 

Aleid Truijens op de conferentie Kwaliteit in onderwijs

Aleid Truijens op de conferentie Kwaliteit in onderwijs

 Vonken in plaats van vinken

Met hoge verwachtingen keek ik uit naar een debat tijdens het congres  waaraan o.a. deelnamen Volkskrant columniste Aleid Truijens en lector en oud-OCW beleidsambtenaar Frans de Vijlder. De eind juni gehouden conferentie over Kwaliteit in onderwijs was een initiatief van onder meer Roel in ’t Veld, ooit als directeur-generaal hoger onderwijs de schrik van de universiteiten. De mensen die ooit aan de knoppen draaiden gaven nu ruimhartig toe dat de praktijk soms anders uitpakte dan de bedoeling was. Ook in ’t Veld verfoeide nu de overmaat aan regels waar hij zelf aan heeft bijgedragen.
Ik geniet vaak van de tegendraadse maar ook nuchtere opvattingen van Aleid Truijens over onderwijs. Over het algemeen zie je dat de meeste conferenties verzamelplaatsen zijn van gelijkgestemden. ‘Slechts tegenspraak brengt ons verder’ zei Joop den Uyl eens. Truijens en de Vijlder hadden secondanten meegenomen. Bij De Vijlder was dat o.a. Jacquelien Boerefijn. Zij is lerares biologie en zij-instromer. Truijens werd bijgestaan door ROC-docente Laura Polder en twee van haar studenten.  Boerefijn fulmineerde terecht tegen het feit dat de vrije ruimte van de docent alleen maar afnam door de regelzucht van de overheid en het schoolmanagement. Zij moet van haar directie van te voren inschatten wat het gemiddelde eindexamencijfer voor haar vak zou zijn. Dat doe je altijd fout. Valt het lager uit dan heb je het niet goed gedaan. Is het hoger dan waren je ambities te laag. Leraar wordt weleens het mooiste beroep ter wereld genoemd, maar  vreemd dat uiteindelijk na vijf jaar slechts 28% van de nieuwe leraren in het onderwijs blijft. Boerefijn geeft naast biologie ook nog gelukslessen op school.

Eigenlijk bleken beide sprekers het vooral eens te zijn.  In de groepjesdiscussie daarna waren er wel verschillen. Truijens legde vooral de nadruk op het belang van Bildung en bestreed de in haar ogen overdreven aandacht voor de digitalisering van het onderwijs. Zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Bildung. Ze maakte zich ook zorgen om de ik-cultuur op de scholen. Het gaat vooral om “What’s in it for me” en nauwelijks om “Wat kan ik later aan de maatschappij bijdragen”. Jammer dat Aleid Truijens een (schijn)tegenstelling creëerde tussen Bildung en het gebruik  van ICT. Truijens ziet ICT op school puur als hulpmiddel en gaat daarbij voorbij aan de inhoudelijke aspecten van ICT zoals computationeel denken (waaronder informatica, algoritmiseren en coding). Ze meent dat er in het onderwijs een tegenbeweging ontstaat waarbij men weer toe wil naar authentieke leerervaringen in de kunst, muziek, toneel, literatuur etc. Aleid wordt gesteund door een recent artikel in The Times Educational Supplement (TES) waarin wordt gepleit voor meer “Real world learning experiences”. https://www.tes.co.uk/news/school-news/breaking-views/pupils-need-a-break-virtual-reality-order-experience-real-world. Het gevaar dreigt volgens haar dat er een tweedeling komt en dit soort zaken nu weer iets alleen van de elite worden. Daar heeft ze misschien een punt.

Petra Polder, die Aleid Truijens secondeerde, had twee van haar studenten (Magalie en Ilaya) meegenomen. Petra is een jonge maatschappelijk werkster (jeugdzorg) en ROC-docente. Ze is niet van “lesgeven is een roeping” maar wel van “lesgeven is mijn passie”. Petra combineert de harde praktijk met lesgeven op een ROC. Het was duidelijk dat Magalie en Ylaya met haar wegliepen. Ook op de ROC zien we dat de regelzucht steeds verder doordringt. Petra hield een fraai betoog over minder aanvinken. Zelf dacht ik dat de competentiegekte, waarover ik in 2001 schreef, over zijn hoogtepunt heen was. Het tegendeel blijkt waar. Het is alleen maar erger geworden. Assesment van studenten betekent vooral lange lijsten met competenties afvinken. Een jonge docente op een hbo facility-managementopleiding wordt er niet goed van. Zij hield een pleidooi voor minder vinken en meer vonken in het onderwijs. Het gaat niet louter om afvinken maar ook om professionaliteit (‘het timmermansoog’) en vertrouwen, stelde zij. Dit illustreerde zij op indrukwekkende wijze met de recent bij haar geconstateerde borstkanker en de manier waarop haar specialist een behandelingsvoorstel opstelde.

Er waren ook bizarre sessies, waarin we blikken in de toekomst moesten werpen. Wist u dat we iemands geheugen al op een chip kunnen zetten? Dat stelde een van de sessieleiders. Maar dat kunnen we al eeuwen dacht ik. Noemen we dat niet een boek schrijven en lezen. Maar stelde hij ons gerust, omgekeerd kan het nog niet. Toen iemand de betrouwbaarheid van Wikiwijs vergelijk met die van de Encyclopedia Britannica vroeg de presentator wat dat laatste is. Hier valt nog veel Bildungswerk te verrichten.

 

Over besturen, sluiting en kleine scholen

1 reactie
beleidbesturenInnovatiekleine scholenkrimpOverheid
't klaverblad Drimmelen

‘t Klaverblad Drimmelen

Hoe het ook kan en hoe het niet moet
Een boeiende week met veel contrasten. Zo mocht ik een presentatie geven op obs ’t Klaverblad een heel kleine school in Drimmelen. Mijn presentatie die avond ging over onderwijs op kleine scholen en dat het met de kwaliteit doorgaans goed zit. Het ging ook over samenwerken met andere (kleine) scholen en de mogelijkheden die ICT biedt. Eerst dan maar het goede nieuws. De aanwezigen waren ouders, leerkrachten en collega’s van andere scholen uit de buurt, een bevlogen directeur/bestuurder en bewoners uit deze kleine kern onder aan de Biesbosch. Wat de aanwezigen gemeen hadden was een grote mate van betrokkenheid bij de school. Geweldig om weer te mogen ervaren wat een belangrijke rol een school inneemt in een kleine gemeenschap. Het was ook die gemeenschap die pal stond voor het behoud van de school, ook al heeft die op dit moment minder dan 23 leerlingen. De meediscussiërende directeur-bestuurder Ad Goossens stelde dat de school zonder die inspanning niet open was gebleven. De school werkt met moderne technologie en experimenteert o.a. met Ipads. Men is samen met een orthopedisch chirurg, een fysiotherapeut en de Radbout Universiteit een pilot-onderzoek gestart naar de effecten van schrijven op de Ipad voor de fijne motoriek. Het is o.a. deze laboratoriumfunctie voor de andere zestien scholen waarmee ’t voorbestaan van ’t Klaverblad is gelegitimeerd stelde de bestuurder Ad Goossens. Mocht het uiteindelijk niet lukken als zelfstandige school dan is er nog een plan B waarmee de school een dependance wordt van een grotere naburige school.
“Meenemen in de nieuwe dynamiek”
Het was een fijne avond met enthousiaste reacties en met een goed gevoel reed ik in mijn auto huiswaarts. Zo kan het dus ook, maar dan nu het contrast. Een zitting van de ondernemingskamer in het witte, marmeren nieuwe Paleis van Justitie aan het Amsterdamse IJ.
De stichting Palludara, een Fries PO-schoolbestuur, wenste zich niet neer te leggen bij de uitspraak van de Landelijke Geschillen Commissie Wet Medezeggenschap Scholen (LGC WMS). De MR van Mids de Marre een kleine school (die ik ook onderwijskundig mocht adviseren) stemde niet in met het fusievoorstel (de feitelijke sluiting van de kleine school) van het bestuur. De LGC WMS stelde de MR in het gelijk.  Het bestuur had afspraken, geschonden en was o.a. slordig opgesprongen met de fusie-effectrapportage.
Daar wenste de bestuurder/directeur zich niet bij neer te leggen. Hij had het uiteraard allemaal prima gedaan. Het enige wat het bestuur nog als mogelijkheid zag was in beroep gaan bij de Ondernemingskamer (die zich doorgaans bezig houdt met meningsverschillen in het bedrijfsleven, maar ja sommigen zien een school ook als een soort bedrijf).
De rechters waren geduldig en scherp.  Kern van het beroep was dat het bestuur vond dat de sluiting van de school een school overstijgende zaak was waar alleen de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad (GMR) over moest instemmen. De MR had geen bevoegdheid in dezen. Maar, vroeg een van de rechters: “waarom vroeg u dan toch instemming aan de MR als er al instemming was van de GMR terwijl u meende dat de MR daar verder geen instemmingsrecht over had”. Toen kwam er een prachtige understatement van de nerveuze directeur/bestuurder  Joop Fortuin: “Ik wilde de MR meenemen in de nieuwe dynamiek”. Die nieuwe dynamiek had intussen gezorgd voor totaal verziekte verhoudingen tussen de ouders, bestuur, inwoners en deels ook de leerkrachten. Voeg daarbij de advocaat en proceskosten en tel uit je winst.
De uitspraak van het gerecht kan overigens verstrekkende gevolgen hebben voor MR’s van kleine scholen. Over acht weken uitspraak. Interessant die datum want het bestuur wil de school al per 1 augustus a.s. opheffen. Dat meningsverschillen zo uit de hand kunnen lopen. Ik fietste na de zitting ditmaal met een slecht gevoel naar huis.

 

Coding/programmeren op School

Reageer »
beleidcodingDidactiekICTInformaticaInnovatieLeerplanontwikkelinglerarenonderzoekOverheid

 

Er is enige tijd geleden wat reuring rond het onderwerp programmeren op school. Aanleiding was een kritische column van Aleid Truyens in de Volkskrant. Ik ga niet in op de kop van de column: Eerst onderzoek en dan gebruik. Er is de afgelopen decennia al veel onderzoek gedaan en kort door de bocht is de conclusie dat wanneer ICT is ingebed in de eigen visie en manier van werken er wel degelijk sprake is van een positief effect op onderwijsleerprocessen. Dit is allemaal keurig gedocumenteerd in het werk van Alfon ten Brummelhuis van Kennisnet.
Internationaal gebruikt men de term coding. Coding is voor mij een pars pro toto voor algoritmiseren, programmeren en de theorie die daarbij hoort. Coding op de basisschool nu al verplichten is onzin, al was het alleen al om de onmogelijkheid daar nu leraren voor op te leiden. Maar er zijn genoeg basisschoolleerlingen die coding heerlijk vinden en zo hun eigen apps maken. Vraag maar aan Pauline Maas die veel op basisscholen doet. We zien een aantal interessante en succesvolle initiatieven zoals Codekinderen (Pauline Maas), Coderdojo’s, Scratch (Joek van Montfoort), en robotica/robocupjunior (Peter van Lith en  Martin Klomp). Vooral mee doorgaan. (meer…)

Wanneer is leraar zijn nog leuk?

Reageer »
beleidbesturenlerarenLerenOverheid

Zal de wal het schip keren?

Is leraar zijn nog echt zo leuk? Afgelopen weekend kwam ik op een feestje een oud-studiegenote en ex-collega tegen.  Ze geeft sinds enkele jaren geen les meer na zeker 30 jaar voor de klas te hebben gestaan. Ze mist de leerlingen maar heeft angstdromen over opstellen die nog in haar bureaula liggen voor correctie. Lesgeven vond ze leuk en ze zou ze het zo weer willen doen, maar alle onzin die er bij is gekomen. Liever niet. Zie ook mijn blog  https://www.learningfocus.nl/2014/12/14/lesgeven-is-leuk-leraar-zijn-vaak-minder/ – more-2361. In Het Alternatief van o.a. Evers en Kneyber valt impliciet goed te lezen wat er mis is gegaan. De laatste twee hoofdstukken gaan over Flip the system en de alternatieve school. Een school waarin sprake is van collectieve autonomie. Ik heb al eens eerder in een blog aangegeven dat ik op een school les gaf die aan bijna alle voorwaarden voldeed. Uiteraard bestaat die school niet meer door fusie en andere ellende. https://www.learningfocus.nl/2013/11/23/het-alternatief-1-van-oude-scholen-de-dingen-die-voorbij-gaan/ – more-1240


Het zijn de docenten die een goede schoolleiding hebben (en gelukkig lijken dat er steeds meer komen), die kunnen dealen met de administratieve wurggreep die hen wordt opgelegd, die een soevereine sectie hebben, het zijn die docenten die gelukkig nog de loftrompet kunnen blazen over hun werk. Maar kijk eens naar de recente CBS burn-outcijfers van leerkrachten. Onderwijs scoort bijna 50% hoger dan andere sectoren. Ben ik te pessimistisch als ik denk dat het een minderheid is die zich op twitter vaak euforisch uitlaat over hun werk? De eerste jaren van mijn tienjarig leraarschap kon ik niet wachten om na de vakantie weer voor de klas te staan, al waren de eerste jaren niet gemakkelijk. Een leraar kan echt het verschil maken. Geldt dat ook voor de voorzitter van het college van bestuur van een conglomeraat van scholen met enkele duizenden leerlingen? Eigenlijk weten we allemaal wat de docent gek maakt: de regelzucht, het eindeloos meten en toetsen, vergaderen veroorzaakt door de grote van de scholen. De nieuwe bestuurslagen en bijbehorende functionarissen die hun raison d’être moeten bewijzen. In mijn tijd hadden we twee schooldecanen en een driehoofdige schoolleiding die bestond uit collega’s die zelf ook nog lesgaven. In die tien jaar dat ik lesgaf heb ik eenmaal een inspecteur gezien, dat was bij de opening van het nieuwe schoolgebouw.

We waren een goede school. Met goede resultaten en tevreden leerlingen. Dat blijkt ook als je kijkt naar de reacties op Schoolbank.nl.  De schaalvergroting heeft op het onderwijs een desastreuze invloed gehad.  Maar wie naar internet kijkt ziet vooral artikelen met voordelen van schaalvergroting,  argumenten die door politiek en besturenbonden worden geventileerd. Toch lijkt de wal nu langzaam het schip te keren. Daar hebben Elmers en Kneyber een belangrijke bijdrage aangeleverd.

Kleine scholen en kwaliteit gaan goed samen

4 reacties
beleidbesturenDidactieke-learningfusieICTInnovatiekleine scholenkrimponderzoekopheffingOverheidsluiting

Eind schooljaar 2014-2015 werd bekend dat in Friesland weer enkele tientallen kleine scholen zijn gesloten. Het is mijn overtuiging dat dat in veel gevallen niet nodig was. In dit artikel ga ik nader op de misverstanden over de relatie kleine school en kwaliteit. Wat we vaak zien is slordige argumentatie en procedures bij sommige besturen, de MR en de ouders die in een (te) laat stadium worden ingelicht, het ontbreken van onderzochte alternatieven. In dit artikel ga ik onderwijsinhoudelijk in op de kleine scholenproblematiek.  Sluiting hoeft geen kwestie van geld en kwaliteit te zijn. Smart inzet van ICT kan net zoals in Finland, Nieuw-Zeeland, Schotland en Canada voor oplossingen zorgen. Graag sta ik besturen en MR’s bij om te kijken naar de alternatieven en het voorkomen van conflictsituaties. (meer…)

Zin en onzin bij Gert Biesta’s boek

2 reacties
beleidbesturenDidactiekInnovatielerarenLerenonderzoekOverheidProfessionalisering

Het prachtige risico van onderwijs

Over het prachtige risico van onderwijs van Gert Biesta

‘Wie denken kan, leert van zichzelf, niet van de wijzen’.
Chinees gezegde, achtste eeuw.  Geciteerd door Frits Staal [1]

Het uit het Engels vertaalde boek Het prachtige risico van onderwijs van de Nederlander Ger Biesta. brengt bij sommige leraren op Twitter warme gevoelens teweeg, van instemming tot dweepzucht. Biesta heeft onderwijsopvattingen waar ik mij doorgaans zeer wel in kan vinden.  Zo deel ik zijn opvattingen over de rol van de docent in het  onderwijs, zijn kritische opvattingen over evidence based onderwijs (al is het waarschijnlijk om een andere reden)[2],   de meet- en toetscultuur,  de onzin over de docent als louter coach, en over  de onvoorspelbaarheid van onderwijzen.  Toch ontstaat er bij het lezen van delen van het boek een oncomfortabel en knagend gevoel. Zijn filosofische argumentatie, redeneringen  en concepten kan ik doorgaans niet volgen. Noties als ‘de metafysica van tegenwoordigheid’, ‘deconstructie’,  ‘transgressie’,’ het denken transcenderen’, ik kan er weinig mee. 
Uit de filosofie zijn in de 19e eeuw respectabele wetenschappen voortgekomen zoals de sociologie en psychologie. Dat geldt ook voor de 20e eeuw. Ik gebruik daarom, als het om leren en onderwijzen gaat, liever argumenten uit hedendaagse wetenschappen als de cognitieve psychologie, neurowetenschap, wetenschapsfilosofie en (psycho)linguïstiek. Ik denk aan voor mij relevant werk van wetenschappers als Carl Bereiter,  Noam Chomsky, Howard Gardner, Catherine Snow, Jelle Jolles, Seymour Papert en Mitchel Resnick, om slechts enkelen te noemen. Kortom daar waar de empirie, formele logica, wiskunde, (wetenschaps)filosofie en de praktijk ons iets leren over leerprocessen en onderwijzen. (meer…)

30 jaar ICT in het onderwijs

4 reacties
~Maker movementbeleidbesturencodinge-learninggeschiedenis Ict en onderwijsICTInformaticaInnovatieLeerplanontwikkelinglerarenonderzoekOverheidProfessionaliseringroboticasocial media

DSC07296

Het slechte en het goede nieuws

Deze tekst is gebaseerd op mijn lezing gegeven op de Nationale OnderwijsTentoonstelling (NOT) van 27 – 31 januari 2015

“In vijf tot tien jaar moeten alle leerlingen zijn onderwezen in de mogelijkheden van de computer voor beroep, deelname aan de maatschappij en persoonlijke ontplooiing”. Men zou kunnen denken dat dit een recente politieke doelstelling is.  Niets daarvan. Het gaat om het onderwijsdeel van het Informatica Stimuleringsplan. De tekst komt uit een schrijven uit 1984 van minister Deetman aan de tweede kamer en werd geciteerd door Joke Voogt bij haar oratie als bijzonder hoogleraar ICT en curriculum (UvA) in november 2014.

Of deze doelstelling anno 2015 is gehaald, valt te betwijfelen.  Het duurt allemaal een beetje langer. Misschien was de doelstelling te hoog gegrepen, misschien zijn de maatschappij en de technologie te snel veranderd. Of is er iets anders aan de hand? Zijn er miljarden uitgegeven aan plannen die achteraf niet zo succesvol bleken? En hoe staan we er nu voor? Wat dat laatste betreft is er zowel slecht nieuws als goed nieuws. (meer…)

Informatica en ICT op school leven

Reageer »
~Maker movementbeleidDidactiekgeschiedenis Ict en onderwijsICTInformaticaLezingenOverheidPresentatiesrobotica

Zoals toegezegd hierbij de sheets van mijn presentatie over 30 jaar ICT in het onderwijs, die ik dinsdag 27 januari op de NOT heb gegeven. Daarbij stelde ik ook de huidige positie van informatica aan de orde. Naar aanleiding van deze presentatie werd ik benaderd door de onderwijsverslaggever van de Telegraaf. Deze maakte er een bericht van op de Telegraafsite, waar tot mijn verrassing 110 reacties op kwamen. Daarna kreeg ik een tweet van Patrick Woudstra (dank) dat Geen stijl het bericht ook  had ‘overgenomen’ wat 145 reacties tot gevolg had. Dit onderwerp leeft dus kennelijk onder de mensen.
Hierbij de URL’s en de bijbehorende sheets.
http://www.telegraaf.nl/binnenland/23605621/__Onderwijs_faalt_met_informatica__.html?utm_source=t.co&utm_medium=referral&utm_campaign=twitter

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2015/01/onderwijsfaal_gebruik_ict_in_s.html#comments

NOT 2015 pdf eindvs