Wie zit op Sander Dekker’s plannen te wachten?

 

In het persbericht van Sander Dekker over de verruiming van de regels voor het starten van een nieuwe school staan nogal wat onbewezen aannames.  “Vernieuwende initiatieven krijgen te weinig kans, terwijl scholen die slecht onderwijs geven wél kunnen starten.” Waaruit blijkt precies dat vernieuwende scholen te weinig kans krijgen?

Scholen kan men in de plannen stichten om het gehanteerde onderwijsconcept, bijvoorbeeld door het specifieke gebruik van nieuwe technologieën. Dat kan mits vergezeld van ouderverklaringen of een marktonderzoek. Maar het bestaande verruimde experimenteerartikel uit de wet maakt het nu toch ook mogelijk een nieuwe school te starten? Gewoon wat makkelijker dat artikel toepassen en klaar ben je. Daar hebben we toch geen nieuwe wetgeving voor nodig? Maar ja, wetgeving is belangrijk voor het politieke CV van een bewindspersoon.
Meestal wordt een Steve Jobsschool gehangen aan een bestaande (vaak niet goedlopende) school. De groei lijkt er bij die ‘I-pad’ scholen overigens ook een beetje uit te zijn. Niet dat ik dat fijn vind, want er zijn ook echt goede Master Jobs scholen. Overigens noemt Sander Dekker de Ipad-scholen expliciet.
Zelfs de kruisridder van nieuw opgerichte scholen gaf in de pers aan niet op deze nieuwe wetgeving te wachten. Er zijn genoeg mogelijkheden om een nieuwe school te beginnen stelde Misha van Denderen van de stichting voor Persoonlijk Onderwijs in de Volkskrant.
Omineus is de opmerking dat met meerdere partijen hard is gewerkt aan de totstandkoming van het wetsvoorstel. Wie zijn die andere partijen? De Maurice de Hond-lobby? Operation Education? Kortom clubs die misschien nu mogelijkheden zien om hun business model nieuw leven in te blazen. Of de PO-raad en de VO-raad, die zich ten onrechte afficheren als de vertegenwoordigers van hun sector, terwijl het feitelijk gewoon besturenbonden (werkgeversbonden dus) zijn. De bestuurdersmacht zal ongetwijfeld goed verankerd blijven.
Meer macht aan de ouders lijkt me een goede zaak. Voor de ouders is er nu alleen de Wet Medezeggenschap op School (WMS). Een wet die dermate complex is dat alleen een kleine groep onderwijsjuristen de finesses doorgronden. Gevolg is dat ook besturen regelmatig in de fout gaan bij voorgenomen fusies (lees sluiting) van een goede, kleine krimpschool. Ik heb er bijgezeten als na tienduizenden Euro’s advocaatkosten een schoolbestuur het bij de Ondernemingskamer in hoger beroep verliest. Geef de school terug aan de ouders, leerlingen of lokale gemeenschappen. Waarom kan wat in andere landen gewoon is hier niet en moeten we daarvoor nieuwe scholen stichten.

Buiten de  lobbygroepen, die doorgaans bestaan uit welbespraakte ouders uit het Gooi of de kuststreek uit de hogere middenklasse, merk ik weinig van behoefte aan zo’n wet. De tweedeling in ons onderwijs  zal ongetwijfeld toenemen en de nieuwe scholen zullen geen scholen zijn in de Bos en Lommer of Indische buurt.
Het lijkt een tendens in de onderwijs politiek dat wanneer er zijn problemen men in plaats van die op te lossen men nieuwe scholen stichten.  Dat zien we ook in Amsterdam waar de D’66 wethouder onderwijs miljoenen reserveert om nieuwe scholen te stichten on daar een Idols-programma op los te laten. Maar hoe zit het dan met de bestaande ‘volksscholen’ ?

Waar bestaat wel behoefte aan? Dat is het doorbreken van de vaak autoritaire bestuurlijke verhoudingen op sommige scholen. Verhoudingen die nogal eens leiden tot fusies, lees sluiting van kleine scholen in toch al kwetsbare krimpgebieden. Een verlichting van het leraarschap dat momenteel uitblinkt in het hoogste percentage burned-outs van de beroepsbevolking. Een vernieuwd curriculum waarbij de overheid zoals Obama betoogde in zijn laatste State of The Union leerlingen helpt te leren programmeren in code. Politiek is keuzes maken.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.