Coding Indonesia

DSC07733 Het is codeweek en er gebeurt veel in Nederland, maar daar niet alleen.

Een zaterdagochtend in Zuid-Jakarta, een groep van 15 kinderen in de leeftijd van 9 -12 jaar werkt geconcentreerd aan een opdracht in Scratch. Het is een klasje van de pioniers in programmeren op school in Indonesië.  Coding tutor die ochtend is Hauliza Riudhayanti (25), student van Gunadharma University in Zuid-Jakarta. Drijvende kracht achter Coding Indonesia is Kurie Suditomo, een enthousiaste tengere jonge vrouw en moeder van twee zonen. Kurie komt niet uit het onderwijs en geeft aan zelf weinig van programmeren te weten maar zij ziet vooral het belang voor haar kinderen en voor de ontwikkeling van Indonesië.
Het huidige ICT-onderwijs in Indonesië  behelst weinig meer dan werken met Microsoft-office producten als Excel, Word etc. dat vindt Kurie veel te beperkt. Er moet meer gebeuren. Indonesië telt 240 miljoen inwoners waarvan meer dan de helft jonger is dan 30 jaar.  Het is niet voor niets dat Joko Widodo, de nieuwe president van Indonesië onderwijs als een speerpunt van zijn beleid heeft genomen., naast anti-corruptie (eufemistisch aangeduid als transparantie) en gezondheidszorg. Kurie was na haar studie in de VS met een Fullbright-beurs jarenlang journaliste bij het gezaghebbende, onafhankelijke weekblad Tempo (verboden tijdens het Soeharto-regime). Ze maakte later deel uit van het campagneteam van de onafhankelijke presidentskandidaat Boediono. Ze was ook adviseur van Boediono toen hij vice-president was van 2009 – 2014 onder president Yudhoyono.

Naast coding ook een maker movement
Nadat ik een deel van de ochtend de workshop heb gevolgd, praten we na over Scratch en de didactische roots die het heeft in het werk van mensen als Seymour Papert en de ontwikkelaar van Scratch Mitchel Resnick. Aanleiding voor mijn bezoek was de geslaagde Scratch-conferentie afgelopen zomer in Amsterdam zie https://www.learningfocus.nl/2015/08/23/scratch-en-de-lessen-van-logo/ . Door mijn regelmatige familiebezoeken aan de schitterende archipel (dit jaar twee maal) voel ik mij steeds meer betrokken bij Indonesië in het algemeen en het onderwijs in het bijzonder.
Onderwijs en ICT vormen de sleutel tot de verdere ontwikkeling van dit grote magnifieke land dat zoveel meer is dan Bali.  Zo gaf ik op verzoek enkele dagen na mijn bezoek aan Coding Indonesia in Kemang een workshop didactische achtergronden van Scratch voor een groep van jonge docenten en studenten informatica. We spraken over programmeren en de filosofie achter Scratch, van Vygotski  en Piaget tot Papert en Resnick.
Goed onderwijs vinden is problematisch in Indonesië. Er is een groot tekort aan gekwalificeerde docenten en veel docenten kiezen vaak voor een privéschool. Dat kun je ze nauwelijks verwijten. De salarissen in staatsscholen zijn bijzonder laag en de klassen groot. Iboy Imanzah introduceerde tijdens mijn workshop de term pedagogische filantropie toen hij het had over de Indonesische leraren. Vandaar dat veel docenten die Coding Indonesia workshops geven voor de kinderen van de groeiende middenklasse dat doen naast hun gewone baan. Iboy is de maker movement pionier in Indonesië hij is founder van Makedonia, the makers’ community, de Indonesische maker movement. Hij  neemt deel aan het Indiase Design for Peace-initiatief van Kiran Bir Sethi, zij was een van de genomineerden voor de global teacher award.

Het is moeilijk om aan goede programmeurs te komen in Indonesië, zo stelt Remko Wijngarten, een succesvol ICT-ondernemer in Jakarta en ooit oprichter van Taxidirect. Remko haalt zijn programmeurs vooral uit India en Vietnam.  De opleidingen in Indonesië zijn duur en het Indiase opleidingsmodel werkt niet. In dit model leiden ICT-bedrijven talentvolle studenten op binnen het bedrijf. Men krijgt tijdens een driejarige opleiding ook een salaris, maar tekent er wel voor om een aantal jaren bij het bedrijf te blijven werken. Gaat men eerder weg dan staan daar stevige boetes tegenover. In Indonesië lukt dat niet omdat bij vroegtijdig vertrek er niemand is die de regels handhaaft. Men vertrekt en het opleidingsbedrijf heeft het nakijken.
Ik weet zeker dat de vlam van Coding Indonesia zich snel verspreidt zeker nu de Indonesische regering (in navolging van o.a. Vietnam) studiebeurzen beschikbaar heeft gesteld voor goede studenten. Kurie zou graag een paar van haar studententutors in Nederland willen laten studeren. Suggesties zijn welkom.

 

Kurie Suditomo

Kurie Suditomo

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.