Over het CodePact

leerlingen van de Ontplooiing

Programmeervouchers voor de digitale rugzak

Een aantal organisaties en commerciële bedrijven heeft de koppen bij elkaar gestoken om programmeren in het (basis)onderwijs te stimuleren. Ze ondertekenden een CodePact. Daar is niks mis mee. Integendeel aandacht voor ‘coding’ (maar liever ook wat breder gezien als “computanional thinking’) is een goede zaak. StartupDelta, met Neelie Kroes als speciale gezant, is initiatiefnemer van het nationaal CodePact. Maar voor het beginnen van een startup, is ‘coding’ an sich niet waar het om gaat. Dan hebben we het juist over een combi van problem-solving, creativiteit, algoritmisch denken, ondernemerschap en programmeren.

In de pers verschenen koppen als Programmeren op basisschool verplicht. Een kreet afkomstig van branche-organisatie NederlandICT: “Programmeren hoort verplicht te zijn in het onderwijsprogramma op basisscholen en in het voortgezet onderwijs.” Zo’n kreet getuigt van weinig realiteitszin. Nederland kent ruim 7000 basisscholen en 82000 leerkrachten waarvan 99% niets van programmeren weet. Dus kunt u even aangeven hoe u dit zo wilt bereiken? Het Codepact formuleert het verstandiger en realistischer: “Alle kinderen de kans geven te leren programmeren.” Het is een begin maar wat kun je verwachten? Wil je voorkomen dat ‘coding’ in het onderwijs meer is dan een jaarlijks aardigheidje dan betekent dat uiteindelijk toch dat er een masterplan moet komen, ontwikkeld door lerarenopleidingen, sectorraden en professionaliseringsinstituten en last but zeker not least de leerkrachten. Een docent die coding workshops geeft mailde me: “Het is een worst die je leerlingen eenmaal per jaar voorhoudt. Maar dan…?”
Zelf vermoed ik dat er op dit moment niet zoveel draagkracht in het basisonderwijs voor coding bestaat. Men is al druk met reken- en taaltoetsen, krimp enz. Maar daar kan het Codepact aan werken. Over de kwaliteit van de workshops die allerlei clubs gaan aanbieden durf ik niks te zeggen, maar enige kwaliteitsbewaking lijkt me gewenst. Het is nu een allegaartje. Alle goede bedoelingen ten spijt ben je er niet met een keer per jaar een leuke workshop geven op een school. Hierbij gelden ook de wetten van de grote getallen.
We lezen bij doelstelling 5: scholen helpen bij het professionaliseren. Uit eigen ervaring weet ik dat daar op de meerderheid van de ‘pabo’s nauwelijks aandacht aan wordt besteed.
Over het bedrijfsleven, dat de professionalisering van docenten ook gaat verzorgen, zijn nog wel enkele kanttekeningen te maken. De bekende hoogleraar en publicist Larry Cuban heeft een mooie kritische blogpost over coding geschreven waarin Cuban terug gaat naar eind van de 19e eeuw. https://larrycuban.wordpress.com/2015/05/19/coding-for-kids-the-new-vocational-education/.

Vouchers

Uiteindelijk kost innovatie geld. Een idee zou zijn als OCW en de aangesloten bedrijven vouchers (een soort coding rugzak) ter beschikking zouden stellen aan scholen/leerlingen en men daarmee lessen en of professionaliseringskennis kan inkopen. Dat kan gaan om  zaken als programmeren, makers education, computanional thinking.  Nu lijkt een aantal voorstellen toch vooral een sigaar uit eigen doos van de grote bedrijven. Komt er ook out-of-the-pocket geld bij kijken?
Er zou op lerarenopleiding aandacht aan computational thinking dienen te worden besteed (met coding als onderdeel) en de mogelijkheid daar als leraar in opleiding een speciale aantekening voor te krijgen.
Overigens zou wat mij betreft het accent moeten liggen op het VO, daar is de urgentie het grootst. Jammer dat de bedrijven daar nog weinig oog voor hebben, wellicht is de aaibaarheid van de puber wat minder dan die van de kids van de basisschool.  Want ook de PR speelt in het geheel een niet te verwaarlozen rol.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.